Wednesday, April 11, 2012


బడ్జెట్‌
Share  ఆదివారం అనుబంధం    Sat, 1 Oct 2011, IST  
మంత్రి సిన్హా ఇస్తున్న 2000 సంవత్సరం బడ్జెట్‌ తాలూకు ఉపన్యాసం టీవీలో చూస్తున్నాడు అతీవ్‌. చానల్‌ మార్చాడు. స్టార్‌ న్యూస్‌లో కూడా బడ్జెట్‌ గురించే వస్తోంది. స్పో
ఆర్థిక ర్ట్స్‌ చానల్‌కి మార్చాడు. క్రికెట్‌లో ఆస్ట్రేలియా భారత జట్టుని చావబాది వదిలిపెడుతోంది! ఇక మన ఆటగాళ్లతో మ్యాచ్‌ ఫిక్సింగ్‌ రోజులు అయిపోయాయని అనుకున్నాడు అతీవ్‌.
యాష్‌ ట్రేలో సిగరెట్‌ ఆర్పి పడేస్తూ ఆర్థిక మంత్రి మీద విసుగు ప్రకటించాడు అతీవ్‌. దొంగవెధవ... బీడీ, సిగరెట్ల మీద టాక్సు పెంచుతాడు. కానీ స్కూటర్లూ, కార్లూ చవగ్గా దొరికేటట్లు బడ్జెట్‌ తయారు చేస్తాడు. అంటే కార్లు, స్కూటర్ల మీద సరదాగా తిరగండి... పెట్రోల్‌ తగలబెట్టండి... అనేగా వీడు చెప్పేది? కోక్‌ చవక. పిల్లలకి చిన్నప్పట్నుండే చేదు పానీయం అలవాటు చేస్తే ఏదో ఒకరోజు తాగడం మొదలు పెడతారుగా? సరదాలకి టాక్స్‌ తక్కువ, అవసరమైన వస్తువుల మీదే టాక్స్‌... పేదోళ్లు బీడీ కొనుక్కోవాలన్నా వీల్లేని పరిస్థితి! సిన్హా సిగరెట్‌ తాగడు. అతనికి ముందు ఆర్థిక మంత్రిగా పనిచేసినాయన కూడా పొగ తాగడు... మరి ఆయన సర్దార్జీ మన్‌మోహన్‌ సింగ్‌ కద!? ఇది కాక చాలా మంది నాయకులకు వ్యవసాయమనే ముసుగు ఉంది. పై సంపాదనంతా వ్యవసాయంలో వచ్చిన సంపాదన కింద గప్‌చుప్‌గా కలిపేసుకుంటారు.
అతీవ్‌ బెంగాలీ బాబు. అతనికి కాబోయే భార్య అణిమ ఉత్తరప్రదేశ్‌కి చెందిన స్త్రీ. ఆమె సాంగత్యంలో తను అన్నీ హిందీలోనే ఆలోచిస్తున్నానని, మాట్లాడుతున్నానని హఠాత్తుగా అనిపించింది. ఇప్పుడు కూడా అతని ఆలోచనలు హిందీలోనే సాగుతున్నాయి!
కుర్తా తొడుక్కుని గదిలోంచి బైటికి రాగానే వదిన మొహంలో వంకర నవ్వు కనబడింది. ఆమె ఏదో అనే లోపలే వీధిగుమ్మం తెరుచుకుని బైటికొచ్చేశాడు. కిళ్లీ కొట్లో సిగరెట్‌ కొంటుంటే షాపతను ధర పెరిగిందన్నాడు. అతనికి అప్పుడే బడ్జెట్‌ గురించి తెలిసిపోయింది. కొంత దూరం నడిచి ఇంకో కొట్లో ఫ్రూటీ కొన్నాడు. ఆ దుకాణం ఓనరుకు బడ్జెట్‌ గురించి తెలిసినట్లు లేదు. ధర తగ్గించలేదు.
అతీవ్‌ గడియారం వైపు చూశాడు. ఒకటింబావు. అణిమ క్లాసు మూడు గంటలకి గానీ అవదు. అతను బస్సెక్కి రెండు గంటలకల్లా చౌరంగీ చేరుకున్నాడు. ఫుట్‌పాత్‌ మీద నడుస్తూ కాసేపు విండో షాపింగ్‌ చేశాడు. లైట్ల వెలుగులో ప్రతి వస్తువూ ఉన్నదాని కన్నా అందంగా కనిపిస్తోంది. ప్రతి దుకాణంలోనూ సేల్‌ బోర్డ్‌లు వేలాడుతున్నాయి. ఎన్నో అధునాతనమైన వస్తువులు తక్కువ ధరకి అమ్ముడుపోయేందుకు ఆత్ర పడుతున్నాయి.
అతీవ్‌కి దిగులనిపించింది. గుమస్తా పని చేసే అతని మనసు రకరకాల ఆలోచనల్లో చిక్కుకుపోయింది. కొన్ని లక్షల కేసులు కోర్టుల్లో దశాబ్దాల నుండి దేకుతున్నాయి. జడ్జిల సంఖ్య వందో రెండు వందలో పెంచితే ప్రభుత్వానికి పెద్ద నష్టమేమీ ఉండదు. వాహనాల మీద డ్యూటీ తగ్గించకపోయి ఉంటే కొన్ని వేల మందికి ఈ ఇబ్బందులు తప్పేవి. సాఫ్ట్‌ డ్రింకుల మీద టాక్స్‌ తగ్గించే బదులు మందుల ధర తగ్గిస్తే రోగులు కోలుకుని పనిలోకి వెళ్తారు. అణిమ ఎప్పుడూ అంటుంది 'నీకు ఫైల్స్‌ తప్ప మరేదీ అర్థం కాదు. గ్లోబలైజేషన్‌ అనేది కొండచిలువ లాంటిది. అది ఊపిరి వదిల్తే చుట్టుపక్కల ఉన్నవన్నీ దాని విషప్రభావానికి గురవుతాయి. ఇక ఊపిరి పీల్చిందంటే దగ్గర్లో ఉన్నవన్నీ దాని పొట్టలోకే చేరిపోతాయి' అని.
ఆర్థికశాస్త్రం బోధించేందుకు మహిళా లెక్చరర్లు తక్కువగా ఉండడంతో దళితురాలు అణిమకి కాలేజీలో ఉద్యోగం వచ్చింది. కానీ అతీవ్‌ ఆమెని పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటే అతని తల్లిదండ్రులు ఇంట్లోనుండి వెళ్లగొడతామన్నారు. అంతేకాదు, మర్యాదస్తులుండే కాలనీలో అద్దెకి ఇల్లు కూడా దొరకలేదు.
హేంగర్లు అమ్మే కుర్రాడు వచ్చి అతీవ్‌ ఆలోచనలకి భంగం కలిగించాడు. అతను మళ్లీ గడియారం కేసి చూశాడు. ఇంకా రెండున్నరే అయింది. అణిమ రెస్టారెంట్‌కి చేరుకునేసరికి మూడుంబావు అవుతుంది. పేవ్‌మెంట్‌ మీద వార్తాపత్రికలమ్మే కుర్రాడి దగ్గర అతీవ్‌ ఈవినింగ్‌ న్యూస్‌ కొన్నాడు. అప్పుడే ఆర్థిక మంత్రి ఉపన్యాసం వార్తల్లోకి ఎక్కింది. వార్తాపత్రికలు ఎంత వేగంగా పని చేస్తున్నాయో! అనుకున్నాడు. మార్కెట్‌వాద ప్రభావం మరి! కానీ ఎకనమిక్స్‌ లెక్చరర్‌ అణిమ మార్కెట్‌ కొన్ని షరతుల సాయంతో పని చేస్తుంటుంది. అది ఏ దేశంలోనైనా సరే ప్రభుత్వం అదుపాజ్ఞల్లో ఉండదట... సరిగ్గా పెట్టుబడిదారీ విధానం లాగే. ఒక పక్క అది గుళ్లూ గోపురాలూ కట్టిస్తుంది. మరోపక్క మద్యం ఫ్యాక్టరీలని, కాంట్రాక్టులనీ నిర్వహిస్తుంది. అయినా ఈ ఆడవాళ్లకి మద్యం అంటే అంత రోత ఎందుకో? కాస్త వాసన తగిలితే చాలు, విడాకుల దాకా వెళ్లిపోతారు! కానీ ప్రభుత్వం తాలూకు ఆర్థిక వ్యూహం మొత్తం లిక్కర్‌ - ఎక్సైజ్‌ మీదే ఆధారపడి నడుస్తోందాయె!
అతీవ్‌ వెనక్కి తిరిగి రెస్టారెంట్‌ వైపు నడక సాగించాడు. అక్కడ కూర్చుని తాపీగా వార్తా పత్రిక చదువుకుందామనుకున్నాడు. ఇంతలో అణిమ వేగంగా నడుచుకుంటూ రావడం కనిపించింది. 'అప్పుడే ఎలా వచ్చేసింది?' అనుకున్నాడు కొంచెం ఆశ్చర్యపోతూ.
''పావుగంట ముందే ఊడిపడ్డావే?'' అన్నాడు.
''ఏమిటా భాష? సరిగ్గా మాట్లాడడం చేతకాదా?'' అంది చిరుకోపం ప్రదర్శిస్తూ.
''అది కాదు. ఇంత త్వరగా ఎలా వచ్చావు?''
''అది నీకు చెప్పినా అర్థం కాదులే. కేంద్ర ప్రభుత్వం భారతీయత ప్రదర్శిస్తోంది! సాయంత్రం ఐదు గంటలకి బడ్జెట్‌ ఏంటో చెప్పడం బ్రిటీష్‌ వాళ్ల పద్ధతి. ఇప్పుడు జ్యోతిష్యుణ్ని పిలిపించి, ఉదయం పదకొండు గంటలకి మంచి ముహూర్తం నిర్ణయించారు. అందుకని ఇన్‌కంటాక్స్‌ సమస్యల్లో మునిగిన సగం మంది లెక్చరర్లు చెక్కేశారు. మూడొంతుల మంది స్టూడెంట్స్‌ రానేలేదు! ఒక్కోక్లాసులో నలుగురైదుగురి కన్నా లేరు. మిగతావాళ్లేరని అడిగితే 'ఇవాళ బడ్జెట్‌ ఉంది కదా మేడమ్‌!' అన్నారు. ఒకమ్మాయిని మరి నువ్వు మాత్రం ఎందుకొచ్చావని అడిగితే 'ఈ రోజు నాన్న ఇంటిదగ్గరే ఉన్నాడు. ఆయన ఇంట్లో ఉంటే అమ్మతో ఎప్పుడూ వాదిస్తూనో, పోట్లాడుతూనో ఉంటాడు. ఇక్కడైతే ప్రశాంతంగా ఉండొచ్చని వచ్చా. సాయంత్రాలు ఎలాగూ తప్పదు!' అంది విచారంగా. అసలు ఇవాళ నిన్ను కలిసేందుకు రాకూడదనే అనుకున్నాను. కానీ ఫోన్‌ చేస్తే మీ అమ్మ ఎత్తుతుంది. నా గొంతు వింటేనే ఆవిడ మళ్లీ స్నానం చెయ్యాల్సి వస్తుందని మానేశాను! మాట ఇచ్చి రాకపోతే నీకు కోపం వస్తుందాయె. అసలు ఇప్పుడే నీకు విసుగు మొహం పడింది'' అంది.
''అది టీ తాగగానే మామూలైపోతుందిలే రాణిగారూ!''
''రాణి గారేమిటి? అంట్లు తోముకునేది అను. రోడ్లూడ్చేది అను. మా ముత్తవ్వ ఎస్ల్పెనేడ్‌లో రోడ్లూడ్చే పని చేసేదట. మా తాత బిల్డింగ్‌ మెటీరియల్‌ అమ్మేవాడు. గాంధీ టోపీలతో ఎన్నో పరిచయాలుండేవి. మా నాన్న ఎమ్‌.ఎ చేసి సేనిటరీ ఫిట్టింగ్స్‌ అమ్మే వ్యాపారంలో బాగా సంపాదించాడు. పెద్ద మేడ కట్టుకున్నా ఉండేది మాత్రం మా కులంవాళ్లుండే పేటలోనే!''
''సరే. చరిత్ర పాఠాలు చెప్పడం అయిపోతే లోపలికెళ్లి కూర్చుందామా మేడమ్‌?''
లోపల కూర్చున్నాక అణిమ ఆర్డరిచ్చింది. ''రెండు ప్లేట్లు ప్యాట్టీస్‌, ఒక కోక్‌, ఒక టీ''
''నీకు కోక్‌, నాకు మాత్రం టీ ఎందుకు చెప్పావ్‌?''
''ఎండాకాలం టీ చల్లబరుస్తుంది. పైగా నీకు అదే పడుతుంది''
''కోక్‌ ధర తగ్గింది!''
''ఏప్రిల్‌ ఫస్ట్‌ నుండి వస్తువుల ధరలు పెంచదలచుకుంటే వాటిని బడ్జెట్‌కి ముందే పెంచేస్తారు. కానీ తగ్గేవి మాత్రం ఫూల్స్‌ డే నుండే తగ్గుతాయి''
''నాతో సహవాసం చేసి నువ్వు బాగా తెలివితేటల్ని సంపాదించుకున్నావు!''
''పిచ్చి వాగుడు మాని, త్వరగా తిను. తారకేశ్వర్‌లో 'తాజ్‌ మహల్‌' చూడాలి''
''భాష గురించి నాకు చెప్పావు. మరి నీ భాష ఎలా ఉంది?''
అణిమ నవ్వేసింది. ఇద్దరూ లేచి బైటికొచ్చారు.
''తారకేశ్వర్‌లో ఆ ఇల్లెక్కడుంది?'' అంది అణిమ.
''ముందు మనం మా ఆఫీస్‌ ప్యూన్‌ అసీమ్‌ మండల్‌ ఇంటికెళ్లాలి. అతనే చెప్తాడు''
తారకేశ్వర్‌ చేరుకుని ఒక ఇంటి ముందాగి అతీవ్‌ బెల్‌ కొట్టాడు. ఒక మధ్యవయస్కురాలు తలుపు తెరిచింది. ఆవిడే అసీమ్‌ భార్య అనుకుని అణిమ నమస్కారం చేసింది. అతీవ్‌ చిరునవ్వు నవ్వి ఊరుకున్నాడు.
''ఇదేదో ప్యూను ఇల్లులాగ లేదు. ధనికుల మేడ లాగుంది!'' అంది అణిమ.
ఆమె వాళ్లని లోపలికి రమ్మని ఆహ్వానించింది. లోపల ఒక పెద్ద గదిలో అసీమ్‌ పడుకుని ఉన్నాడు. అతీవ్‌ని చూడగానే హడావుడి పడుతూ లేచి నిలబడ్డాడు. ''మీరా సార్‌! ఈవిడ.. అణిమ గారు కదూ? అర్థమైంది సార్‌! '' అన్నాడు.
ఇద్దర్నీ కూర్చోమని చెప్పి భార్యని కేకేశాడు. ''అరె, మధుమాలతీ! ఆఫీసులో పనిచేసే సారు వచ్చారు. స్వీట్లు అవీ పంపించు!'' జ్వరం తగిలి ఆఫీసుకు రాలేదని అతీవ్‌కి చెప్పాడు.
ఒక ప్యూను ఇంత గొప్ప హోదాలో బతకడం చూసి నోరెళ్లబెట్టింది అణిమ. అప్పుడే పని మనిషి చేతిలో రసగుల్లాల ట్రేతో బాటు మధుమాలతి అక్కడికి వచ్చింది. ఆమెని చూసి అణిమ అవాక్కయింది. ''ఎంత అందంగా ఉంది!'' అనుకుంది.
అతీవ్‌ ఇంటి విషయం అసీమ్‌ని అడిగాడు. ''స్టేషన్‌ నుండి కుడివైపుకి వెళ్తే ఐదో ఇల్లో, ఆరో ఇల్లో సార్‌. మొదటి అంతస్తులో రెండు గదులు, వంటిల్లు, డాబా. అద్దె పన్నెండొందలు. కరెంటు బిల్లు మీరే కట్టుకోవాలి'' అన్నాడు అసీమ్‌.
''చూడ్డం వీలవుతుందా?''
''అదే ముఖ్యం కద సార్‌. నచ్చితేనే అడ్వాన్స్‌ ఇచ్చేది?''
''మళ్లీ కులం ప్రసక్తి రాదు కదా? నువ్వు ముందుగా చెప్పావా?''
''మీరు మాత్రం ఎందుకు చెప్పడం? మీ కులమే అణిమ గారిది!''
''లేదు భారు. నాకు దాచిపెట్టడం ఇష్టంలేదు!'' అంది అణిమ.
''అవన్నీ వదిలేయండి మేడం! ముఖర్జీ ఇవాళ పెద్ద సేఠ్‌గా చెలామణి అవుతున్నాడు. కానీ అతని చరిత్ర నాకు బాగా తెలుసు. దొంగ వ్యాపారం చేసి నాలుగేళ్లు లోపల కూడా ఉండి శిక్ష అనుభవించి వచ్చాడు. కొడుకు తన కుటుంబంతో స్టేట్స్‌కి వెళ్లాడు. ఇప్పుడు అద్దెకివ్వాలని చూస్తున్నాడు. ఎందుకంటే అతనికి గుండె జబ్బు. నేను కూడా దళితుణ్ణే. కానీ నా ముందు ఎంతమంది డబ్బున్న ఆసాములు చేతులు కట్టుకుని నిలబడతారో తెలుసా? ఆ తర్వాత హుగ్లీలో మూడు సార్లు మునుగుతారనేది వేరే విషయం. నా చేత శివలింగానికి అభిషేకం చేయించేందుకు తారకేశ్వర్‌ పూజారుల్లో గొప్ప పోటీ ఉంటుంది ఏమనుకుంటున్నారో! ఎందుకంటే పూజ చేయించినందుకు కొత్త వంద రూపాయల నోటు ఇస్తాను'' అన్నాడు అసీమ్‌.
ఇద్దరూ అక్కడ్నుండి బైట పడ్డారు. ముఖర్జీ ఇల్లు వెతుక్కుంటూ బయల్దేరారు.
ముఖర్జీ మోశారు ఇల్లు బైటినుండి చూడ్డానికి చాలా బాగుంది. ముఖర్జీ తలుపు తెరిచి ఇద్దర్నీ లోపలికి రమ్మన్నాడు. ''ఒక సంగతి ముందే చెప్తే మంచిదనుకుంటాను, ముఖర్జీగారూ! అది విన్న తర్వాత లోపలికి రమ్మంటే వస్తాం'' అన్నాడు అతీవ్‌.
''చెప్పండి!'' అన్నాడు ముఖర్జీ కొంచెం ఆశ్చర్యపోతూ.
''నా పేరు అతీవ్‌ బోస్‌. ఈమె అణిమ... బీహారీ హరిజనురాలు. మేమిద్దరం త్వరలో పెళ్లి చేసుకుందామనుకుంటున్నాం. అందుకే అద్దెకి ఇల్లు కావాలి. మరి మీరు మాకు ఇల్లు అద్దెకిస్తారా?''
ముఖర్జీ మొహం అసహ్యంగా పెట్టాడు. అతని మొహం అడవిపంది మొహంలా క్రూరంగా మారిపోయింది. ''అసీమ్‌ మీరు బోసులని చెప్పాడే మరి?'' అంటూ పక్కనే ఉన్న పెళ్లాం వైపు చూశాడు. హరిజన్‌ అన్న మాట విన్నప్పుడే ఆవిడ మొహం తిప్పేసింది!
ఇద్దరూ స్టేషన్‌కెళ్లి హౌరా వెళ్లే రైలు ఎక్కారు. ''ప్యూన్‌ పని చేసుకునే అసీమ్‌ ఎంత వైభవంగా బతుకుతున్నాడు!'' అంది అణిమ. ఆమె మొహంలో ఇల్లు దొరకలేదన్న బాధ ఏమాత్రం కనిపించలేదు. అన్ని చోట్లా 'నో' అనే మాట వినడం అలవాటైపోయిందామెకి.
''అవును. మొదట్లో రైడ్స్‌ చేసే ఆఫీసర్ల వెంట ఉండేవాడు. కానీ ఆ సేఠ్‌కీ, కాంట్రాక్టర్లకీ అసీమ్‌ ముందుగా హెచ్చరిక చేసేవాడు. దానికి బదులుగా నోట్ల కట్టలు సంపాదించుకునేవాడు. తర్వాత తన వడ్డీ వ్యాపారం మొదలు పెట్టాడు. ఇతని దగ్గర పెద్ద పెద్ద కంపెనీలు షార్ట్‌ టర్మ్‌ అప్పులు తీసుకుంటాయి.
''మరి అతని సంపాదన మీద రైడ్స్‌ జరగవా? మీ ఇన్‌ కమ్‌ టాక్స్‌ పనితీరు ఇదేనా?''
''అరే. ఎవరైనా కంప్లైంట్‌ చేస్తే కదా? కమిషనర్‌ దగ్గర్నుండి అందరూ ఇతనికి రుణపడి ఉంటారాయె!'' అన్నాడు అతీవ్‌.
స్టేషన్‌ నుండి బైటికొచ్చి టాక్సీ ఎక్కడానికి బదులు ఇద్దరూ స్టీమర్‌ ఎక్కారు. ఇద్దరి మొహాల్లోనూ దిగులన్నది లేదు... ఇల్లు దొరకదని వాళ్లకి ముందే తెలుసు! స్టీమర్‌లో గోలగోలగా ఉంది. అందరూ బడ్జెట్‌ గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారు. అతీవ్‌ పేపర్‌ చదువుదామని తీశాడు.
''కాస్త వార్తలు చూసి చెప్పు అతీవ్‌! ఆర్థికమంత్రి దళితులకి టాక్స్‌ లేదని ఎక్కడైనా ప్రకటించాడేమో?'' అంది అణిమ వెటకారంగా.
''అలా ఎందుకు ప్రకటిస్తాడు?'' అన్నాడు అతీవ్‌ నవ్వుతూ.
''పాపులర్‌ అయ్యేందుకు! ఒక్క యూపీ ఏమిటి? బెంగాల్‌లో కూడా అప్పుడు బీజేపీ వచ్చేస్తుంది!''
''కానీ అప్పుడు కూడా మన ఇంటి సమస్య అలాగే ఉంటుంది కదా?'' అన్నాడు అతీవ్‌ భుజాలు ఎగరేస్తూ.
అణిమ నవ్వి ''ఇంద్రుడి వజ్రఘాతానికి భయపడి నన్ను మీ స్వర్గంలోకి తీసుకెళ్లలేకపోతే, మరో మార్గం ఉంది. నువ్వే మా లోకంలోకి రా. మా లోకం నిన్ను తరిమి కొట్టదు. స్వాగతం పలుకుతుంది!'' అంది.
అతీవ్‌ ఆలోచనలో పడ్డాడు. మరుక్షణం తలాడిస్తూ ''రియల్లీ. యూ ఆర్‌ ఇన్‌టెలిజెంట్‌!'' అన్నాడు.
అణిమా, అతీవ్‌కి సంబంధించినంత వరకూ పొద్దున ప్రకటించిన బడ్జెట్‌కి అర్థం లేకుండా పోయింది. బడ్జెట్‌ అనుమతించినా... పెద్ద మనుషులుండే కాలనీల్లో వాళ్లకి ఇల్లు దొరకడం అసంభవమని తేలిపోయింది!
హిందీమూలం : విజరు
అనువాదం : ఆర్‌.శాంతసుందరి

Monday, July 11, 2011

బురదగుంటలోంచి పైకి పొడుచుకొచ్చిన ఆ పిల్ల తల వాళ్లకి కనిపించింది. కళ్లు పూర్తిగా తెరిచిఉన్నాయి. పెదవులు కదులుతున్నాయి. కానీ ఏమీ బైటికి వినపడటంలేదు. ఆ శ్మశానం లాంటి ఆవరణంలో చావు వాసన దూర తీరాలనుంచి రాబందులను ఆకర్షిస్తోంది. అనాథల వాతావరణంలో ఆ చిన్నారి హాహాకారాలూ గాలిలో నిండిపోయాయి. అలాంటి వాతావరణంలో ఆ చిన్నారి ప్రాణాలను ఉగ్గబట్టుకుని ఇంకా బతికి ఉండటమే ఒక విషాదంలా తోస్తోంది. టెలివిజన్‌ కెమెరాలు ఆ భయంకరమైన దృశ్యాన్ని పదే పదే ప్రసారం చేస్తున్నాయి. ఆ పిల్ల తల బురదలోంచి విచ్చుకున్న నల్ల కలువలా ఉంది. ఆమెని గుర్తుపట్టేవాళ్లు అక్కడ ఎవరూ లేరు.
భూగర్భ శాస్త్రవేత్తలు, అగ్నిపర్వతం బద్దలైనప్పుడు బయల్పడిన వేడి వల్ల పర్వత శిఖరం మీద ఉన్న మంచు కిందికి జారే ప్రమాదముందని కొంతకాలం క్రితమే హెచ్చరించారు. కానీ దానిని ఎవరూ పట్టించుకోలేదు. భూమి మూలుగుతున్నా వినిపించుకోకుండా కొలంబియా పర్వతప్రాంతంలోని ఊరి జనం తమ పనుల్లో తాముండిపోయారు. 1985వ సంవత్సరం నవంబరు రాత్రి ఒక పెద్ద గర్జన చాలాసేపు వినిపించింది... ప్రపంచం అంతం కాబోతోందని ప్రకటించినట్టు బ్రహ్మాండమైన మంచు గోడలు విరిగి పడ్డాయి. అవి రాళ్లతోనూ బంకమట్టితోనూ కలిసి దొర్లుకుంటూ ఊళ్లమీద పడి వాటిని కప్పేశాయి. ఆ భీభత్సం నించి బతికి బైటపడ్డవాళ్లు, ఊళ్లకి ఊళ్లు మాయమయ్యాయనీ, తమ వాళ్లు
చాలామంది మట్టిలో కలిసిపోయారనీ తెలుసుకున్నారు.. చాలాసేపటి తరవాత ఆర్మీ వాళ్లూ, వాలంటీర్లూ వచ్చి ఇరవైవేల కన్న ఎక్కువమంది ఆ బురదలో కూరుకుపోయారనీ, లెక్కలేనన్ని జంతువుల కళేబరాలు కూడా కొట్టుకొచ్చాయనీ తేల్చారు.
టీవీ రీపోర్టర్‌ రాల్ఫ్‌ ప్రమాదం జరిగిన స్థలానికి చేరుకుని ఆ పిల్లతో మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు. అతని కెమెరా ఆ పిల్ల మీదికి జూమ్‌ అయి ఉంది. నల్లటి మొహం, అసహాయంగా చూస్తున్న పెద్ద పెద్ద కళ్లూ, అస్తవ్యస్తంగా చెదిరిన జుట్టూ. ఆమె చుట్టూ పరుచుకున్న బురద.. ఆమె దగ్గరకి వెళ్లాలని ఎవరైనా ప్రయత్నిస్తే వాళ్లే మునిగిపోయే ప్రమాదం ఉంది. రాల్ఫ్‌ ఆ పిల్లవైపుకి ఒక తాడు విసిరాడు. కానీ అతను అరిచి చెప్పేదాకా లిల్లీ దాన్ని అందుకునే ప్రయత్నమే చెయ్యలేదు. బురదలోంచి తన చేతిని బైటికి తియ్యబోయింది. కానీ ఆ చిన్నపాటి కదలికకే మరి కొంచెం లోపలికి కూరుకుపోయింది.
రాల్ఫ్‌ ఆ బురదలోకి కొంతదూరం ఈదాడు. ''నీ పేరేంటి?'' అని అడిగాడు. ఆ పిల్ల తన పేరు చెప్పింది. ''లిల్లీ, కదలకు... అక్కడే ఉండు'' అంటూ రాల్ఫ్‌ ఆ అమ్మాయి వైపు నెమ్మదిగా కదలసాగాడు. బురద అతని నడుంవరకూ వచ్చేసింది. అక్కడ గాలి కూడా బురదలాగే కంపుకొడుతోంది. కాళ్ళూనటానికి గట్టి నేలకోసం వెతుక్కుంటూ ఒక చోటికి చేరుకున్నాడు. తన దగ్గరున్న తాడుని లిల్లీ చంకలకింద గట్టిగా కట్టాడు. అలా కడితే ఆమెని బైటికి లాగటం వీలవుతుందని అనుకున్నాడు.
రాల్ఫ్‌ లిల్లీకేసి చూసి చిరునవ్వు నవ్వి, ఇంకేమీ భయంలేదని చెప్పాడు. మిగతా వాళ్లకి ఆ పిల్లని బైటికి లాగమని సైగ చెసాడు. కానీ తాడుని లాగగానే అది లిల్లీ ఛాతీ చుట్టూ బిగుసుకుంది. ఆ పిల్ల కెవ్వుమని అరిచింది. లిల్లీ భుజాలూ, చేతులూ పైకి లేచాయి. కానీ ఆ తరువాత ఎంత లాగినా ఒక్క అంగుళం కూడా కదల్చలేకపోయారు. ఆ పిల్ల కాళ్లు ఎందులోనో ఇరుక్కుపోయాయి. ధ్వంసమైన భవనాల గోడల మధ్య ఆమె కాళ్లు ఇరుక్కుపోయాయేమోనని ఎవరో అన్నారు. కానీ, చనిపోయిన తన అన్నలూ అక్కలూ తన కాళ్లకి చుట్టుకుని ఉండిపోయారని లిల్లీ అంది.
''ఏం భయం లేదు లిల్లీ! మేం నిన్ను ఎలాగో ఒకలా బైటికి తీస్తాం... ప్రామిస్‌'' అన్నాడు రాల్ఫ్‌. లిల్లీ అతనివైపు చూసింది కానీ ఏం మాట్లాడలేదు.
కొన్ని గంటలపాటు రాల్ఫ్‌ తాను చెయ్యగల ప్రయత్నాలన్నీ చేశాడు. పొడుగాటి కర్రలూ, తాళ్లూ ఉపయోగించి లిల్లీని రక్షించాలని చూశాడు. కానీ అక్కడ చిక్కుకుపోయిన ఆమెకి అవి చిత్రహింసలుగా మారాయి. అక్కడ ఉన్న ఆర్మీ వాళ్ల వల్ల కూడా పని జరగలేదు. లిల్లీ అస్సలు కదల్లేని స్థితికి చేరుకుంది. ఊపిరి తీసుకోవటం కూడా కష్టమనిపించింది. కానీ రాల్ఫ్‌ ఆమెని ఎలాగైనా మృత్యువాత పడకుండా కాపాడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. బురదలో మునిగి లిల్లీ కాళ్లని విడిపించాలని చూశాడు. కానీ బురద కింద రాళ్ళూ రప్పలూ అతని చేతులకీ కాళ్లకీ అడ్డంపడి ముందుకి కదలనివ్వలేదు. అతని నోట్లోకి బురద వెళ్లింది. ఉమ్ముతూ బైటికి వచ్చేశాడు. ఆ బురదలోని నీళ్లని పంప్‌ చేసి బైటికి పారబోయించాలని అనుకుని దానికోసం ట్రాన్స్మిటర్‌లో మెసేజ్‌ పంపాడు. అది పంపేందుకు వాహనం ఏదీ లేదనీ ఉదయం దాకా ఆగాలనీ జవాబు వచ్చింది.
''అంతదాకా ఆగటం కుదరదు!'' అంటూ అరిచాడు రాల్ఫ్‌.
కానీ అక్కడున్న గందరగోళంలో అతని మాటలు ఎవరూ వినిపించుకోలేదు.
ఆర్మీ డాక్టర్‌ వచ్చి లిల్లీని పరీక్షించి, పొద్దున్న దాకా ప్రాణభయం లేదని చెప్పి వెళ్లిపోయాడు.
''కాస్త ఓర్చుకోవాలి లిల్లీ! రేపు పంప్‌ వస్తుంది, నిన్ను బైటికి తీస్తాం'' అన్నాడు రాల్ఫ్‌ ధైర్యం చెపుతూ.
'నన్నిక్కడ ఒంటరిగా వదిలేసి వెళ్లరు కదూ?'' అందా అమ్మాయి దీనంగా.
''లేదు లిల్లీ, నేనెక్కడికీ వెళ్లటంలేదు!'' అన్నాడు రాల్ఫ్‌.
ఇంతలో ఎవరో కాఫీ తెచ్చారు. వేడి వేడి కాఫీ తాగాక ఆ పిల్లకి కొంచెం ప్రాణం వచ్చినట్టనిపించింది. తన చిన్న జీవితం గురించి చెప్పసాగింది. తన కుటుంబం, స్కూలూ, అగ్నిపర్వతం బద్దలు కాకముందు తమ ఊరు ఎలా ఉండేదో.. చెప్పింది. తనకి పదమూడేళ్లనీ, ఎప్పుడూ ఊరు విడిచి ఎక్కడికీ వెళ్లనే లేదనీ అంది. రాల్ఫ్‌ వార్తా ప్రపంచంలో తన అనుభవాలని ఆపిల్లకి సమయం గడపడానికని చెప్పాడు. వాస్తవాలు చెప్పటం అయిపోయాక, ఆ పిల్లకి వినోదం అందించే ఉద్దేశంతో ఏవేవో కల్పించి చెప్పసాగాడు. మధ్య మధ్యలో ఆ పిల్ల కునికి పాట్లు పడసాగింది, అయినా తను ఆ చీకట్లో అక్కడే ఉన్నానని తెలియజేయడం కోసం అతనలా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. ఏం జరగబోతోందో తెలీని ఆ స్థితిలో అతను కూడా ఏమీ ఆలోచించకుండా ఉండేందుకు అలా మాట్లాడటం పనికివచ్చింది. అది ఒక సుదీర్ఘమైన రాత్రిగా అనిపించింది.
లిల్లీ వణకటం మొదలు పెట్టింది. కదలకుండా ఉండిపోవటం వల్లా, నీరసం ఆ పిల్ల చాలా డీలా పనిపోయింది. కానీ స్పృహ కోల్పోలేదు. పొద్దువాలే వేళకి సన్నటి జల్లు మొదలయింది.
''ఆకాశం ఏడుస్తోంది!'' అంది లిల్లీ తనొకపక్క ఏడుస్తూనే.
''భయపడకు. గాభారా పడితే మరింత నీరసం వస్తుంది. పంపు వస్తుంది, రాగానే నువ్వు బయటపడేలా చూస్తాం'' అన్నాడు రాల్ఫ్‌. కానీ పంపు అక్కడికింకా చేరలేదు.
మర్నాడు మళ్లీ చీకటిపడింది. రాల్ఫ్‌ వాళ్లమ్మ దగ్గర నేర్చుకున్న ఒక జోలపాట పాడసాగాడు. కానీ లిల్లీకి నిద్ర రావటంలేదు.
రాల్ఫ్‌కి తన పాత రోజులు గుర్తుకొచ్చాయి. తన తండ్రి ఆవిడను పెట్టిన రకరకాల బాధలూ, తనని క్రూరంగా హింసించటం.. అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లారు.
అతను ఏడవటం చూసి లిల్లీ, ''మీరు ఏడవకండి.. నాకిప్పుడు నొప్పిలేదు!'' అంది.
''నేను నీ కోసం కాదు లిల్లీ, నా కోసం ఏడుస్తున్నాను,'' అన్నాడు రాల్ఫ్‌.
మూడో రోజు తెల్లారేసరికి ఆకాశం తుఫాను మబ్బులతో నిండిపోయింది.. చక్కటి సఫారీ సూట్‌లో ఆ దేశాధ్యక్షుడు అక్కడి పరిస్థితి చూసేందుకు వచ్చాడు. ఇది ఈ శతాబ్దంలోకల్లా ఘోరమైన సంఘటన అనీ, మొత్తం దేశమంతా విషాదంలో కూరుకుపోయి ఉందనీ ఆ ప్రాంతం మొత్తం పవిత్రమైన ప్రదేశంగా ప్రకటించాననీ, ఫాదరీలు మృతుల ఆత్మశాంతికై సామూహిక ప్రార్థనలను జరుపుతారనీ ఉపన్యసించాక, చివరగా లిల్లీ అంత ధైర్యంగా ఉన్నందుకు పొగిడి వెళ్లి పోబోతూండగా, రాల్ఫ్‌ ఆయన్ని పంప్‌ సంగతి అడిగాడు. తను వెళ్లి పంప్‌ పంపే ఏర్పాట్లు చూస్తానని హామీ ఇచ్చి ఆయన వెళ్లిపోయాడు.
మళ్లీ వాళ్లిద్దరే మిగిలారు. లిల్లీ తనకి ఇంతవరకూ ఒక్క బారు ఫ్రెండ్‌ కూడా లేడని చెప్పింది.
''ఇప్పుడు నేను ఉన్నానుగా?'' అన్నడు రాల్ఫ్‌. లిల్లీ కళ్లు మెరిసాయి.
''ఔను. నిజం ఇప్పటివరకు నాకు కూడా ఎవరూ లేరు.. కాని
ఇకనుంచి నాకు నువ్వు, నీకు నేను..' అన్నాడు. రాల్ఫ్‌.
ప్రేమ అంటే ఏమిటో తెలియకుండా, ప్రేమని చవిచూడకుండా ఎవరైనా ఈ లోకం వదిలి వెళ్లటం ఎంత బాధాకరం!'' అని అంటుంటే లిల్లీ గొంతు వణికింది. రాల్ఫ్‌ ముందుకు వంగి లిల్లీ నుదుటిని సుతారంగా ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
రాల్ఫ్‌ అలా చేసేసరికి లిల్లీ లేద హృదయంలో ఏదో తెలియని నమ్మకం గూడు కట్టుకుని మనసు కుదుట పడింది. మొహంలో ఒక తృప్తి, ఒక ప్రశాంతత కనిపించింది. ఇక తనకి ఏమైనా పరవాలేదన్న ధీమాతో కళ్లు మూసుకుంది.
రాల్ఫ్‌ మనసులోనే లిల్లీ త్వరగా, ఎక్కువ బాధ పడకుండా చనిపోవాలని ప్రార్థించాడు, ఎందుకంటే మట్టిలో మెడ వరకు కూరుకుపోయి ముప్పైఆరు గంటలకు పైగా ఆమె అనుభవిస్తున్న చిత్రహింస భరింపశక్యం కానిదని అతనికి తెలుసు.
విధి అతని కోరికని మన్నించింది. ఆ మూడో రోజు రాత్రి, క్యార్ట్జ్‌ లైట్ల వెలుగులో, కెమెరాలు ఆమె మీద ఫోకస్‌ అయి ఉండగా, లిల్లీ తన చివరి క్షణం వరకూ తోడున్న రాల్ఫ్‌ కళ్లల్లోకి చూస్తూ, ప్రాణాలు విడిచింది. రాల్ఫ్‌ ఆమెని తన గుండెలకి హత్తుకుని, వదిలేశాడు. లిల్లీ నెమ్మదిగా బురదలోకి మునిగిపోయింది.. బురదలో ఒక కలువపూవులా...!
-ఆర్‌. శాంతసుందరి 

Sunday, June 5, 2011


అంతా గప్ చుప్!
------------

ఒక బ్రహ్మాండమైన పాత్రలో పదహారువందల  డిగ్రీ సెంటిగ్రేడ్ ఉష్ణోగ్రతలో కరిగిన ఉక్కు ఉంది.దాన్ని ప్లేట్ ఫార్మ్ మీదున్న  స్టీల్ ట్రాన్స్ఫర్ కార్ లో ఉన్న పెద్ద పెద్ద బాల్చీల్లోకి పోసే పని జరుగుతోంది.సరిగ్గా అదే సమయంలో పైనున్న ఓవర్ హెడ్ క్రేన్ పైనుంచి ఎవరో పనివాడు అగ్నిపర్వతం కన్నా వేడిగా మరుగుతున్న బల్చీలలో ఒకదానిలో దభాలున పడ్డాడు.ఎవరా దురాదృష్టవంతుడు?ఆ చోట ఇక మరునిమిషం ఒకటే ఉరుకులు పరుగులు, గాభరా...డిపార్ట్ మెంట్ లోని దాదాపు అందరూ పరిగెత్తుకుని వచ్చారు.కానీ రెప్పపాటులో జరిగిన ఆ ప్రమాదం ఎవరికో తెలీలేదు.తెలిసినా ఎవరూ ఏమీ చెయ్యగల పరిస్థితి కాదది.ఎందుకంటే ఆ పడ్డవాడు పడిన మరుక్షణం కాలిపోయి కరిగిపోయి నామరూపాలు లేకుండా పోయుంటాడని అందరికీ తెలుసు!ఆ బాల్చీలో ఉన్న కరిగిన ఉక్కు ఒక్క చుక్క ఎవరిమీదన్నా పడితే చాలు అది తుపాకీ లోని బులెట్ కన్న ఘోరమైన గాయం చేస్తుంది.ఇక్కడ మనిషే అందులో పడిపోయాడు.డివిజనల్ మేనేజర్ తో సహా ఆ స్టీల్ మేకింగ్ డిపార్ట్ మెంట్ లోని అందరు ఆఫీసర్లూ అక్కడికి వచ్చారు.వాళ్ళు అక్కడే ఏవో మంతనాలు జరిపి ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినట్టు,వర్కర్లందరినీ వెంటనే కాన్ఫరెన్స్ రూం లోకి రమ్మన్నారు.అక్కడ అటెండెన్స్ తీసుకుంటామని చెప్పారు.

ఆ షిఫ్ట్ లోని దాదాపు వంద మంది కార్మికులు తమ తమ స్నేహితులకోసం వెతుక్కున్నారు.ఇంతలో సీనియర్ మెకానిక్ తరుణ్ కూడా వాళ్ళతో వచ్చి చేరాడు.అతను తన స్నేహితుడు,ఎలెక్ట్రీషియన్ సందీప్ కోసం అంతటా వెతికాడు.సందీప్ ఎక్కడా కనబడకపోయినా అతనికి అటువంటి ప్రమాదం జరిగి ఉంటుందన్న ఆలోచన రావటమే తరుణ్ కి నచ్చలేదు!

ఆ సమయంలో అక్కడున్నవాళ్ళు ఒక్క క్షణం బాల్చీలో కొద్దిగా కదలిక చూశారు, అంతే ఆ తరవాత ఏమీ లేదు.నిజంగా చావుకీ జీవించి ఉండటానికీ మధ్య దూరం ఎంత తక్కువ!ప్రాణాలని కాపాడేందుకు ఈ శరీరమనే కవచం ఎంత బలహీనమైనది!!

శోకం,దుఃఖం,సందిగ్ధం లాటి భావాలతో సతమతమవుతూ వర్కర్లు కాన్ఫరెన్స్ రూంకి చేరుకున్నారు.’ఏ’షిఫ్ట్ లోని వాళ్ళందరూ వచ్చేశారు.తరుణ్ కళ్ళు ఇంకా సందీప్ కోసమే వెతుకుతున్నాయి.కానీ అతను కనబడలేదు.కంప్యూటర్ లో ఫీడ్ చేసిన షీట్ అక్కడికి తెప్పించి ఒక్కొకరి పేరూ పిలిచి అటెండెన్సు మార్క్ చెయ్యటం మొదలుపెట్టారు.

రిటైరయే వయసుకి చేరుకున్న కార్మికుడెవరైనా కావాలనే చనిపోలేదు కదా, అనే అనుమానం వచ్చింది డెప్యూటీ మేనేజర్ కి.ఎందుకంటే,ఇప్పటికీ ఎవరైనా ప్రమాదంలో చనిపోతే అతని వారసుడికి ఫేక్టరీలో ఉద్యోగం ఇవ్వాలన్న రూల్ ఉంది.మొదట్లో కార్మికులు పాతికేళ్ళు పనిచేస్తే చాలు,వాళ్ళ కొడుక్కో,అల్లుడికో పని ఇచ్చేవాళ్ళు.ప్రస్తుతం సాగుతున్న పోటీప్రపంచంలో దాన్ని రద్దు చేశారు.పాతబడిపోయిన సాంకేతిక నైపుణ్యాన్ని ఉపయోగించి ఎక్కువ పెట్టుబడితో తక్కువ నాణ్యత గల వస్తువులని తయారు చేసే పద్ధతి ఇప్పుడు లేదు.అప్పుడు ఉద్యోగంలో ఉన్న వర్కర్లకి బలవంతంగా పదవీ విరమణ ఇప్పించేవారు.

డీ ఎమ్ మనసులో ఏం జరుగుతోందో పసిగట్టిన తరుణ్ విలవిల్లాడిపోయాడు.ఎంత దారుణం!జీవితం ఇంత భయంకరంగా,ఇంత సిగ్గులేకుండా ప్రవర్తించేట్టు ఎలా తయారైంది? తమ పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం...ఇంతా చేస్తే ఒక చిన్న ఉద్యోగం కోసం ప్రాణాలైనా ఇచ్చేందుకు వెనకాడరా?తరుణ్ మనసు పరిపరివిధాల బాధపడసాగింది.అటెండెన్స్ తీసుకున్నాక డీ ఎమ్ సందేహం తప్పని తేలింది,కానీ అసలు నిజం తెలిసేసరికి దాన్ని తట్టుకోటం కూడా కష్టమైపోయింది.బాల్చీ లో పడ్డది సందీపేనని తెలిసింది.అతను ముసలివాడు కాదు.మంచి యౌవ్వనం లో ఉన్న ఇరవైయారేళ్ళ యువకుడు.అతను ఆత్మహత్య చేసుకోలేదు.ఓవర్ హెడ్ క్రేన్ లో ఎదో ఎలెక్ట్రికల్ భాగం పాడైతే దాన్ని మరమ్మతు చేసేందుకు ఫోర్ మ్యాన్ పంపితే పైకి ఎక్కాడు.అప్పుడే జారిపడ్డాడు.నేలమీద పడినా బతికేవాడు కాదు.కానీ అప్పుడు అతని శరీరమన్నా దక్కేది.

ఆరోజు సాయంకాలం రాఖీ కట్టించుకునేందుకు అక్క దగ్గరకి వెళ్ళాలనుకున్నాడు.తరుణ్ ని కూడా తనవెంట రమ్మన్నాడు.పొద్దున్న పనిలోకొచ్చినప్పుడు కూడా ఇద్దరూ ఒకేసారి కంప్యూటర్ లో కార్డ్లు పంచ్ చేయించుకున్నారు!అవన్నీ గుర్తుకొచ్చి తరుణ్ కళ్ళనీళ్ళ పర్యంతమయాడు.

శరీరం కాలిపోతే వచ్చే ఘాటైన వాసన ఆ ప్రదేశమంతా అలుముకుంది.అది కాన్ఫరెన్స్ హాల్లో ఉన్న వాళ్ళకి కూడా తెలిసేంతగా వ్యాపించింది.అక్కడ ఉన్న వర్కర్లు దాన్ని భరించలేక పోయారు.వాళ్లకి శ్మశానంలో ఉన్నట్టే అనిపించింది.తరుణ్ కీ భోరుమని ఏడవాలనిపించింది.ఎంత ఆపుకుందామన్నా కన్నీళ్ళు ఆగలేదు.

డీ ఎమ్ అందరినీ ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు,"ఫ్రెండ్స్,సందీప్ ఎంతో అనుభవం ఉన్న ఎలెక్ట్రీషియన్,చాలా కష్టపడి పనిచేసేవాడు.ఈ దుర్ఘటన నన్ను బాగా కుదిపి వదిలింది.ఎవరో రిటైర్ అవబోతున్న వర్కర్ కావాలని పడ్డాడనుకున్నా గాని సందీప్ లాటి డైనమిక్ వర్కర్,స్మార్ట్ బాయ్ పడిపోయుంటాడని ఊహించలేదు.కానీ విధిని ఓడించటం ఎవరివల్లా కాదు.ఇప్పుడు మన ముందు ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చి పడింది."ఇంతవరకూ చెప్పాక డీ ఎమ్ ఒక రెండు క్షణాలు ఆగాడు.అందరి మొహాల్లోనూ కుతూహలం,అతను ఇంకా ఏం చెపుతాడో వినాలని.అది గమనించిన డీ ఎమ్ మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు,"ఐ ఎస్ ఓ ౯౦౦౨ సర్టిఫికేట్ సంపాదించేందుకు ఒక ఏడాదిగా మనం ప్రయత్నిస్తున్నామని మీకు తెలుసు.ఆడిటింగ్ టీమ్ ఇక్కడికి వచ్చిందనీ మన డాక్యుమెంటేషన్ సిస్టమ్ ని ఆడిట్ చేస్తోందనీ కూడా మీకు తెలుసు.వాళ్ళు ఏ క్షణాన్నైనా షాప్ ఫ్లోర్ కి వచ్చి మిమ్మల్ని ఏమైనా అడగచ్చు.ఈరోజు ఈ విషాద సంఘటన జరిగిన వెంటనే నేనిలా మాట్లాడటం మీకు ఎబ్బెట్టుగా అనిపించచ్చు..."డీ ఎమ్ మళ్ళీ ఆగి అందరివైపూ ఒకసారి చూసి, మళ్ళీ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు,"కానీ ఈ దుర్ఘటన వల్ల తలెత్తిన పరిస్థితుల  దృష్ట్యా ఇదంతా చెప్పవలసిన అవసరం వచ్చింది.మీకు ఈ సంగతి ముందే చెప్పటం అయింది,కానీ ఇవాళ ప్రత్యేకంగా మళ్ళీ చెపుతున్నాను ఐ ఎస్ ఓ ౯౦౦౨ ఇంటర్నేషనల్ స్థాయి సర్టిఫికేట్ మనకి దొరక్కపోతే మనం తయారుచేసిన వస్తువులు ఎవరూ కొనరు.పోటీ లో మనం వెనక్కే ఉండిపోతాం.అప్పుడు జరిగేదేమిటంటే, మన డిపార్ట్ మెంట్ మూతపడి మన భవిష్యత్తు కష్టాల్లో చిక్కుకుంటుంది." డీ ఎమ్ కి అందరి మొహాల్లోనూ ఆందోళన కనబడింది.వెంటనే తన ఉపన్యాసం కొనసాగించాడు,"ఒకవేళ ఆ ఆడిట్ టీమ్ కి ఇక్కడ ఇంత భయంకరమైన ప్రమాదం జరిగిందని తెలిసిపోతే మన గురించి వాళ్ళకున్న అభిప్రాయం దెబ్బతింటుంది.వాళ్ళు నెగెటివ్ రిమార్క్ రాసినా రాస్తారు.ఇటువంటి దుఃఖసమయంలో ఇదంతా మాట్లాడవలసి రావటం నాకు కూడా బాధగానే ఉంది,కానీ ఏం చెయ్యను,చనిపోయినవాళ్ళవెంట మనమూ పోలేం కదా? ఆఖరికి వాళ్ళ కుటుంబసభ్యులు కూడా ఎక్కువ రోజులు ఏడుస్తూ ఉండిపోరు...వాళ్ళ పనుల్లో మునిగిపోతారు!ఇది వినటానికి ఎంత ఇబ్బందిగా ఉన్నా సరే మనం చెయ్యక తప్పదు.సందీప్ చనిపోయిన సంగతి మనం మన మనసుల్లోనే పాతిపెట్టెయ్యాలి.గుండె రాయి చేసుకుని ఇక్కడేమీ జరగలేదని చెప్పాలి.ఈరోజు సందీప్ పనిలోకి రాలేదని చెపుతాం.మీ కోసం మీ మీ కుటుంబాల కోసం మీరిక్కడ ఒక ప్రమాదాన్ని చూసిన సంగతి మర్చిపోవాలి."

కొంతసేపు అక్కడ నిశ్శబ్దం తాండవించింది.చీకటిరాత్రి లాటి భయంకరమైన నిశ్శబ్దం!కానీ తరుణ్ మౌనంగా ఉండలేక పోయాడు,"అలా ఎలా చెపుతాం,సార్?"అంటూ కుర్చీలోంచి లేచి నిలబడ్డాడు.అతని కళ్ళు నీళ్ళతో నిండిపోయాయి,"ఉదయం సందీప్ ,నేనూ ఒకేసారి డ్యూటీలోకొచ్చాం.అతని తలిదండ్రులకి అతని డ్యూటీ శాశ్వతంగా ముగిసిపోయిందని తెలియజేసే బాధ్యత మనమీద ఉంది.వాళ్ళు నన్నే అడుగుతారు.నేను అబద్ధం ఎలా చెప్పను?"అన్నాడు.అతను ఇక ఆపుకోలేక చిన్నపిల్లాడిలా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.

డీ ఎమ్ అతన్ని ఓదారుస్తున్నట్టు నటించి,తరుణ్ ని ఒక ఆఫీసర్ ని సాయమిచ్చి తన చేంబర్ లోకి పంపేశాడు.తరవాత చాలా బాధపడుతున్నట్టు మొహం పెట్టి,"నేను తరుణ్ బాధని అర్థం చేసుకోగలను.కానీ ఇలాటి సమయంలో మనం ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించాలి.అతని కుటుంబంలోని ఐదారుగురికోసం ఇక్కడ పనిచేస్తున్న వందమంది కార్మికులు సమస్యకి గురవటం సరికాదు.అందుకని నేను మీకు ఇచ్చే చివరి సలహా, ఎవరూ సందీప్ కి జరిగిన ప్రమాదం గురించి నోరు విప్పద్దు.ఇది అందరి మంచికోసమూ నేను ఇస్తున్న సలహా.ఇక మీరు వెళ్ళి పనులు చూసుకోండి," అన్నాడు.


అక్కడినించి కదిలిన వాళ్ళందరి మొహాల్లోనూ పెద్ద బరువు మోస్తున్న భావం చోటు చేసుకుంది.వాళ్ళ గుండెల్లో ఉన్న భారమే వాళ్ళ మొహాల్లో ప్రతిబింబించింది.ఎటూ తేల్చుకోలేని ఒక సందిగ్ధావస్థ!డీ ఎమ్ మాటల్లో ఉత్త సలహా మాత్రమే లేదనీ అది ఒక ఆదేశమేననీ వాళ్ళకి అనిపించింది.అతను చెప్పినట్టు చెయ్యకపోతే ఫలితాన్ని అనుభవించాల్సి వస్తుందన్న బెదిరింపు కూడా ధ్వనించింది.

అక్కణ్ణించి డీ ఎమ్ తన గదిలోకెళ్ళాడు.ఏసీ తో చల్లగా ఉన్న ఆ గదిలో తరుణ్ కి అతను చల్లటి నీళ్ళు తాగటానికిచ్చాడు.అతని భావాలని గౌరవిస్తున్నానని తెలియజేసేందుకు,"తరుణ్,సందీప్ నీకు ప్రాణస్నేహితుడని నాకు తెలుసు.అతని మరణాన్ని తట్టుకోటం నీకు కష్టమే.కానీ నువ్వు చదువుకున్నవాడివి, తెలివైనవాడివి,కంపెనీ,అందులో పనిచేసేవాళ్ళ మంచికోసం నువ్వు మనసును దిటవుపరుచుకోక తప్పదు,"అన్నాడు.

"నాకేమీ చెప్పకండి సార్!ఒద్దు ఆ విషయం మాట్లాడద్దు.ప్రస్తుతం నేనేమీ వినే స్థితిలో లేను..."అన్నాడు తరుణ్ ఇంకా ఏడుస్తూ.మరుక్షణం అక్కడినించి బైటికి వెళ్ళి,సందీప్ పడిపోయిన బాల్చీ దగ్గరకెళ్ళాడు.సలసలా మరుగుతున్న ఆ ద్రవాన్ని కళ్ళార్పకండా చూడసాగాడు.మాంసం కాలిన కమురు వాసన ఇంకా వస్తూనే ఉంది.అతని మనసు ఆక్రోశిస్తూ ప్రశ్నించసాగింది-

’సందీప్,ఒరే సందీప్! ఇలా చనిపోయావేమిట్రా?పెద్ద పెద్ద ప్రమాదాల్లో నలిగిపోయి,చితికిపోయి,తెగిపోయి అందరూ చనిపోవటం చూశాను...శవాలు గుర్తుపట్టలేనంతగా తయారవుతాయి...కానీ నువ్వు , నువ్వు చనిపోయిన తీరు...శవం కూడా మిగల్లేదే!?ఇలాటి చావు ఇంతకుముందెన్నడూ చూడలేదు సందీప్!చూస్తూండగా నువ్వు మృత్యుముఖంలోకి వెళ్ళిపోయావు...ఎవ్వరం ఏమీ చెయ్యలేకపోయాం!మా కళ్ళముందే నీ ప్రాణాలు గాల్లో కలిసిపోయాయి.ఒక్క ఎముక,ఒక్క వేలైనా మిగల్లేదు కదరా గుర్తుకి?అసలు సందీప్ అనే మనిషి లేనేలేడన్నట్టు అయింది...ఎందుకిలా జరిగింది?

అసలు నేను ఇంతకుముందే నిన్ను హెచ్చరించాను.నువ్వెప్పుడూ ఒక్కడివే క్రేన్ పైకి ఎక్కిపోతూ ఉండేవాడివి.ఎంత చిన్న మరమ్మతైనా కరెంటుతో పని...అది చాలా ప్రమాదకరమైనది,అని పోయిన వారమే నీకు చెప్పాను...అంత పైకి ఒంటరిగా ఎక్కి ఏమీ చెయ్యకురా అని.అసలు కరెంటు పని అంటేనే ఇద్దరు మనుషులు ఉండాలి.

నువ్వేమన్నావు?’ఇదేమీ అంత ప్రమాదకరమైనది కాదులేరా, పేనల్ లో స్విచ్ ట్రిప్ అవుతుంది,దాన్ని సరిచెయ్యటమే.కానీ ఫోర్ మ్యాన్ కూడా ఎప్పుడూ నన్నొక్కణ్ణే వెళ్ళి బాగుచెయ్యమంటాడు.ఇక నేనొక చవటని,ఎదురుచెప్పటం కూడా రాదు!’అన్నావు.

ఇప్పుడేమో ఈ డీ ఎమ్ నీ చావు గురించి ఒక్క మాట మాట్లాదటానికి వీల్లేదంటున్నాడు.నన్నేం చెయ్యమంటావురా?

తరుణ్ మనసు ఇలా కొట్టుమిట్టడుతూనే ఉంది.ఇంతలో అతని భుజం మీద ఎవరిదో చెయ్యి పడింది.అది అతని మరో స్నేహితుడు,కేతన్ చెయ్యి."తరుణ్ ఇక్కడ అలా ఎంతసేపు నిలబడ్డా నువ్వు చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు.పద,పోదాం!"అన్నాడు కేతన్.

వాళ్ళ వెనకాల విభాగంలోని ఆఫీసర్లు నిలబడి ఇటే చూస్తున్నారు.వాళ్ళ హావభావాలు,’నాటకాలు చాలు,చెప్పినట్టు వినకపోతే అనుభవిస్తావు!’అన్నట్టు గా ఉన్నాయి.

కొంతసేపటికి ఆ పెద్ద పాత్ర ని ఓవర్ హెడ్ క్రేన్ సాయంతో పైకి ఎత్తసాగారు.తరుణ్ వాళ్ళు ఏం చేస్తారా అని ఆశ్చర్యంగా చూడసాగాడు.క్రేన్ దాన్ని తీసుకెళ్ళి మళ్ళీ ౧౬౦౦ సెంటిగ్రేడ్ లో మరిగించేందుకు వెసల్ లో పోసేసింది.సందీప్ శరీరం తాలూకు చిన్న చిన్న ముక్కలేవైనా మిగిలుంటే అవి కూడా ఇక కరిగిపోతాయి.ఇది చూసి సందీప్ కి పట్టిన దుస్థితికి తరుణ్ మరింతగా కుమిలిపోయాడు.అతని అంతరాత్మ ఘోషించింది...అయ్యో సందీప్!నీ ఒళ్ళు ఇప్పుడు పూర్తిగా ఉక్కుతో కలిసిపోయింది.అంటే ఇప్పుడు నువ్వు ఒక వంతెనగానో,రైలు కమ్ములుగానో...ఒక ఓడలో భాగంగానో మారిపోతావు!లేకపోతే పార,గునపం.పైపు,స్తంభం,కత్తి,రివాల్వర్... ఏ వస్తువుగానైనా మారిపోయి గుర్తుపట్తలేకుండా పోతావు!మళ్ళీ మనిషిగా మాత్రం మారలేవు.కొత్తగా కాపరానికి వచ్చిన నీ భార్య,వయసుమళ్ళిన మీ నాన్న...ఎవరికీ నీ ఆచూకీ కూడా తెలీదు.బతికున్నావో లేదో కూడా తెలియనివ్వద్దంటున్నారు ఈ రాక్షసులు!వాళ్ళు మాత్రం కొన్ని వేల లక్షల టన్నుల ఉక్కు తయారు చేస్తూ లాభాలు గడిస్తూ ఉంటారు.

కేతన్ మళ్ళీ తరుణ్ వీపు తట్టి,"పద తరుణ్!ఇక సందీప్ ని మర్చిపో,అతను ఇక మనకి కనిపించడు.ఇంటికెళ్దాం పద!" అన్నాడు.

"కానీ కేతన్...సందీప్ ఉదయం ఇక్కడే ఉన్నాడు...ఇదే చోట!"

"అలాగని చెప్పేందుకు ఎటువంటి సాక్ష్యమూ మిగల్లేదు బ్రదర్!"

"కంప్యూటరుంది...ఇక్కడ ఆ సంఘటన చూసిన వాళ్ళెంతమందో ఉన్నారు...నేనున్నాను!"

"అవును,కంప్యూటర్ లో అతని అటెండెన్స్ ఉంది,కానీ ఇప్పుడు దాన్ని చెరిపేశారు.అందరూ అతని పేరు చూశారు,కానీ చూడనట్టు నటిస్తున్నారు.నువ్వొక్కడివే మిగిలావు, నువ్వు నిర్ణయించుకో ఏం చేస్తావో...సందీప్ చావు గురించి అందరికీ చెపుతావా?నీ ఉద్యోగాన్ని రక్షించుకుంటావా?"

సందీప్ తండ్రి ఇదే ఫేక్టరీలో పనిచేసి రిటైర్ అయాడు.చాలా రోజులవరకూ ఆయన సందీప్ కోసం అన్నిచోట్లా వాకబు చేస్తూనే ఉన్నాడు.అందరి మొహాలమీదా ముసుగులున్నాయని తెలుసుకోటానికి ఆయనకి ఆట్టే కాలం పట్టలేదు.తరుణ్ అబద్ధం చెప్పవలసివస్తున్నందుకు లోలోపల విపరీతంగా మధనపడసాగాడు.చివరికి ఒక నిశ్చయానికి వచ్చి,సందీప్ ఇంటికి బైలుదేరాడు.కానీ దారిలోనే సందీప్ వాళ్ళ నాన్న అతనికి ఎదురుపడ్డాడు...ఆయన మొహంలో వేదన,నిరాశ,దిగులు...తరుణ్ ఆయనతో,"నేను మీ ఇంటికే బైలుదేరానండీ,’అన్నాడు.

ఆయన ఒకసారి తరుణ్ కేసి విచిత్రంగా చూసి,"నీకెందుకు బాబూ కష్టం!నేనే వస్తున్నా మీ ఇంటికి...నీ మౌనాన్ని వినేందుకు...నీ మనసు పడే సంక్షోభాన్ని చూసేందుకు!"అన్నాడు.

తరుణ్ మొహంలో నిస్సహాయతని చూసి మళ్ళీ ఆయనే, ’ఒక పాతిక ముప్ఫై ఏళ్ల క్రితం కార్మికులలో ఎంత వేడి...ఎంత ఐకమత్యం ఉండేదనుకున్నావు?ఏదైనా అన్యాయం జరిగితే అందరూ ఏకమై ఎదిరించేవారు...పోరాడేవారు...అప్పట్లో ఇన్ని సౌకర్యాలు కూడా లేవు...ఎప్పుడూ అన్నిటికీ కొరతే, ఎన్నో రకాల కష్టాలుండేవి...ఐనా ఐకమత్యమే బలంగా ధైర్యంగా ఎదుర్కొనేవాళ్ళం!"అన్నాడు.

కొంచెంసేపు ఆగి ఆయన తరుణ్ మౌనాన్ని ఛేదించేందుకు మళ్ళీ,"ఇవాళ అందరికీ అన్ని రకాల సౌకర్యాలూ ఉన్నాయి,కొత్త కొత్త సాధనాలున్నాయి,ఐనా వీళ్ళ మనస్తత్వం ఎంత మారిపోయింది.మనకేమిటి అనేదే అందరి ఆలోచనా.కంపెనీ లోపల ఐనా బైట ఐనా ఏమైనా జరిగితే పెదవి విప్పరు కదా!"అన్నాడు.

ఆయాసం తీర్చుకునేందుకు కొంచెం ఆగి,"నేను పనిచేసే రోజుల్లో ఒకసారి ఒక వర్కర్ చెయ్యి తెగిపోయింది.అతను పరధ్యానంగా ఉండటంవల్లే అలా జరిగిందని మేనేజ్ మెంట్ నష్టపరిహారం ఇవ్వనంది.అతనికి నష్టపరిహారం ఇప్పించేందుకు మొత్తం కార్మికులందరూ సమ్మె చేశారు.అభివృద్ధి జరగాలంటే పోరాటం అవసరం...అలా వ్యతిరేకాన్ని తెలియజేసే ధైర్యం లేకుండా పోయిందంటే ఇక చెడ్డరోజులు వచ్చాయనే అనుకోవాలి!"అన్నాడు.

సందీప్ వాళ్ళ నాన్న మాటలు వింటున్నకొద్దీ తరుణ్ కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవైపోయాయి.కొంతసేపు మౌనంగా ఉన్నాక,ఆయన కళ్ళు చెమర్చాయి,గొంతు మూసుకుపోయింది.వణికే గోంతుతో,"బాబూ,వాడు నీకు చిన్నప్పట్నించీ తెలుసు.మీరిద్దరూ ప్రాణస్నేహితులు.వారం రోజులైంది...ఇప్పటివరకూ నీ నోటంట ఒక్క మాట కూడా రాలేదు.నీ మనసులో జరిగేసంఘర్షణ నాకు అర్థమౌతూనే ఉంది,తరుణ్!నువ్వు ఏం చెపితే అదే నిజమని నమ్ముతాను.చెప్పు...ఫేక్టరీలో మరిగే ద్రవంలో పడి కాలిపోయింది సందీపే కదూ?...చెప్పు తరుణ్..మావాడే కదూ? అక్కడక్కడా అలాటి మాటలేవో నాకు వినిపించాయి.నువ్వైతే అబద్ధం చెప్పవని నిన్ను అడుగుతున్నాను...చెప్పు,బాబూ!"అన్నాడు.

ఇక తరుణ్ సంబాళించుకోలేకపోయాడు.ఆయన్ని వాటేసుకుని భోరుమని ఏడ్చాడు."అవును ...వాడు సందీపే అంకుల్!...మీ అబ్బాయి సందీప్!నా ప్రాణస్నేహితుడు సందీపే!  నేను సందీప్ కన్నా అభాగ్యుణ్ణి... దరిద్రుణ్ణి.అసలు చచ్చిపోయింది నేనే...వాడు పోయాడని మీకు చెప్పే ధైర్యం కూడా నాకు లేకపోయింది..."

ఆ పైన తరుణ్ మాట్లాడలేక పోయాడు.సందీప్ తండ్రి తరుణ్ వీపు నిమురుతూ ఓదారుస్తూ ఉండిపోయాడు...ఇద్దరి కళ్ళలోంచీ కన్నీళ్ళు ధారాపాతంగా కారిపోతూనే ఉన్నాయి... .

------------------------------------------------------------------------------------

హిందీ మూలం : జైనందన్

అనువాదం : ఆర్.శాంత సుందరి